Roman

Het is 1 maart en in Brasilia, hoofdstad van Brazilië is het zonnig, warm weer. Allemaal leuk en aardig, maar onze hoofdpersoon is op deze 1 maart niet in de hoofdstad van Brazilië.

In Groningen aangekomen was het enige wat ik deed naar Steph’s kamer lopen, lezen, wat schrijven, eten, gelijktijdig en daarna weer lezen en wat schrijven. Het was zo’n dag dat het de hele dag aan één stuk door regent. Middelhard, zeg maar. Genoeg om elke stap buiten vervelend te maken. Dat je met zo’n vertrokken gezicht door verzuipende straten ploetert.

Op de gang kwam ik Whatshisface tegen, die eerder drinken en eten was gaan halen en op die wijze handig het hele verhaal van Anastasia had gemist. Ik gaf hem een hoofdknik, omdat ik bij God niet wist wat er anders gepast was, en liep door. 

Achter de kassa stonden beide helften van het stoethaspelkoppel. Wij groetten hen. Zij groetten ons. Ze zagen er weer uitermate verfomfaaid en onverzorgd uit. Niet dat wij er mee zaten, maar het bleef opvallend. Ik vond klaarblijkelijk zomaar ineens dat het te stil was bij het afrekenen van de goederen en zei: ‘Burrito’s: deeg, gehakt en spul.’ Ze zouden er een hele onderzoekscommissie op kunnen zetten, maar die zouden er na twaalf jaar grondig testen nog niet achter zijn wat, om het even wie, met die opmerking aan moest. Het bleef dan ook vertwijfeld stil bij het duo Stoethaspel. Tja, ik wist het verder ook niet.

Melanie wel, die parkeerde de waar in een plastic zak terwijl ik afrekende. Daar moest ik ook maar eens mee ophouden, die hoffelijkheid. Ik bedoel, dat was inmiddels verre van gratis aan het worden. Maar goed, wat deed die vijf euro ertoe? Hopelijk niet veel. Ik had ook al enige tijd mijn rekeningsaldo niet nagekeken, dus ik kon die vraag niet sluitend beantwoorden. Ik maakte er een mentale notitie van dat eens als activiteit te gaan ontplooien, zo morgenochtend.